از براى مهمان جان عودى بر آتش نهاد ؛ بخار آن به گلشن دماغ رسيد ؛ قوتى از قبّهء دماغ چون آب [ كه مدد حيات است ] روى به انصباب آورد ؛ حركتى در آدم پديد آمد ؛ عطسه‌اى [ كه محصّل نقد خرانهء حمد است ] بر وى غالب شد ؛ آدم شكر نعمت حيات بگزارد . اوّل كلمه‌اى كه بر زبان او رفت ، اين بود كه : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » « 79 » . پس به حكم « و لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ » « 80 » از حضرت عزّت تشريف خلعت « يرحمك اللّه » رسيد ؛ عالم دلش كه عرش اعظم حقّ است مهبط رحمت رحمانى گشت ؛ « لا يسعنى أرضى و لا سمائى و لكن يسعنى قلب عبدى المؤمن » به گوش هوش آدم رسيد ؛ از حبّة القلب آدم نبات « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها » « 81 » سر برزد ؛ بوى رياحين و شكوفه‌ها در هواى ذوق او وزيدن گرفت ؛ ثمرهء شجرهء نطق بر زبانش پديد آمد ؛ بموجب « وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ » « 82 » امر آمد كه : « يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ » « 83 » ؛ آدم امتثال فرمان را كمر انقياد در بست ؛ و به اتيان بدان قيام نمود . مثال « اسْجُدُوا لِآدَمَ » « 84 » بجميع ملائكه رسيد ، آواز « سَمِعْنا وَ أَطَعْنا » « 85 » از جان ملائكه برآمد ؛ [ كمر امتثال بر ميان بستند . ] فرمان تو آمد و ز جا برجستم * پيغام چو دادند كمر مىبستم « 86 »

--> ( 79 ) - ق ( س 1 - 1 ) الحمد . ( 80 ) - ق ( س 14 - 7 ) و لئن . ( 81 ) - ق ( س 2 - 31 ) و علم . ( 82 ) - ق ( س 93 - 11 ) و اما . ( 83 ) - ق ( س 2 - 33 ) يا آدم . ( 84 ) - ق ( س 2 - 34 ) اسجدوا . ( 85 ) - ق ( س 2 - 285 ) سمعنا . ( 86 ) - ن : كمر بر بستم ( ش ) .